شنبه ۱٩ آبان ۱۳۸٦
 

 

   نازنینم!

 

  الان تقریباً یک شبانه روزِ که از اون لحظه های ناب حضورت در کنارم گذشته ولی من هنوز مست اون عطر بی همتای توام  و حرارت و گرمای دستهای ابریشمیت رو همچنان احساس می کنم . می دونی وقتی آدم بعد از یه عالمه انتظار حضور کسی رو که با شدیدترین حالت ممکن دوستش داره در کنارش احساس می کنه چه حالی می تونه داشته باشه؟!

 

باورت میشه؟! من حتی واژه برای گفتن هم کم آورده بودم. دلم می خواست تمام اون ساعات فقط و فقط محو دیدن تو نازنین بشم . دوست داشتم یه وزنه سنگین بذارم رو عقربه های ساعت که زمان رفتنت از کنارم هرگز نرسه با اینکه می تونم به جرات قسم بخورم که گذشت زمان رو اصلا احساس نکردم و این تنها باری بود که من اینقدر از همه چیز و همه کس غیر از تو فاصله گرفتم و هیچ تعلقی به زمان و مکان نداشتم. من دیشب تا صبح حتی لحظه ای چشمهام رو روی هم نذاشتم.

 

می دونی چرا؟! چون وقتی چشمام رو می بستم احساس می کردم شبی که گذشت فقط یه رویا بود. چشمام رو باز نگه داشتم که باورم بشه اینبار بی پروا و آزاد و رها ازهر چیزی در کنارت بودم و اون موقع تازه فهمیدم چه شکوهی داره پرواز وقتی که احساس می کنی پرواز کردن رو فراموش کردی...

دیشب بعد از رفتنت خودم رو سرزنش کردم که ای کاش بیشتر قدر اون
لحظه های ناب رو  می دونستم ...
عزیز بزرگوار به خاطر حضور گرم و شیرینت سپاس. . .

 

و این حرف آخر است
به ارتفاع ابدیت دوستت دارم
حتی اگر به رسم پرهیزکاری‌های صوفیانه
از لذت گفتنش امتناع کنم...
و با خیالت زنده ام
بی آنکه دغدغه ی فردا را داشته باشم
چون یقین دارم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت..

                                                                                   مبینا

 

 


مبینا
دوشنبه ۳٠ مهر ۱۳۸٦
 

 

 

  می بوسمت و می روی برای همیشه
 
گم می شود سخنی 
 در لحظه های خداحافظی

  
می خواهمت؛رویای من شدی
 
من مانده ام در حسرت لحظه های بودنت

 

 بدرقه می کنم واپسین نگاهت را؛ 
  
و تو باران اشک بی طاقتم را می نگری
 
 می سپارمت بخدا 
 
 آهسته می سپاری من را به دلتنگی و سکوت

 

 آهسته می روی، ویران می شوم؛
 
 آهسته مرگ را، شایسته می شوم

 

  آرام مرده ام!!

              از وقت رفتنت

 

  دنیای مبهمی است،
 
 گاهی دست خدا هر چه دلخوشیست؛
                                                 
 بر باد می دهد...

 

 

 

 ۲۷

 ۲۸ 

 ۲۹

 ۳۰ 

 مهر تمام شد

 نقطه...

 

 

 سالهای پیش وقتی پاییز می اومد احساس دلتنگی می کردم
 ولی امسال پاییز شاهکار دلتنگیهامه
 سالهای گذشته یه حسی بهم می گفت یه پاییزی می آد که  برات آخر دنیاست!!
 شک ندارم که این همون پاییزه.
 تنها و تنها یه چیزی می تونه یه کم آرومم کنه و بهم امید  زندگی بده
؛
که فقط تو می دونی اون چیه!!

                                                                                        مبینا


مبینا
یکشنبه ۱٥ مهر ۱۳۸٦
 

من راه را گم کرده ام!
نور چشمی داشتم
که با آن کمتر به بیراهه میرفتم.
تک ستاره ای بود
که سوسوهایش،
با تمام چشمک ها فرق داشت و
تا انتهای شب راهنمایم بود.
اما امشب...
شب سیاه بی رحم
در برابرم چنان قدکشیده،
که دوردستها
با دو قدم آن طرفتر
یکرنگ است...

 

باور می کنی؟!
من حتی خودم را هم گم کرده ام...

 

 

 

 

 

برای نوشتن از تو سایه شدم
سایه بودن را مدتی زندگی کردم
اینروزها دیگر باورم شده است
که برایت سایه ام.
وقتی آفتابی می شوی هستم،
و وقتی دوری
دیگر هیچ...

                                                  مبینا

                                      

 


مبینا
سه‌شنبه ۱٠ مهر ۱۳۸٦
 

پروردگارا، مهربانا ...

مرا در آغوش امن خود بگیر و با من حرف بزن
مرا سرشار از آرامش خود کن

مرا در نور خود شستشو بده
بیهودگی سایه ها، نارضایتی ها، آرزوها،  آزردگی ها،  افکار نابجا
و هر آنچه را تصور میکنم خودم ساخته ام
و مرا از تو جدا کرده است به من نشان بده

 


من به آن محتاجم
تا خود را آنگونه ببینم که تو مرا میبینی
تا خود را آنطور بشناسم که تو برای همیشه مرا آنگونه شناخته ای
تا خود را آنجا پیدا کنم که تو آنجا باشی و من
در عشق تو، در آغوش تو، در خانه ی امن تو
و هر زمان کنار تو احساس امنیت کنم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                        مبینا


مبینا
چهارشنبه ٤ مهر ۱۳۸٦
 

از سر نیاز باز می خوانمت 

 

                        خــــــــــــدا...

 

می دانی جز تو مرا کسی به سرای امید نمی برد
امید...
همان واژه ای که در سیاهی سایه های تاریک تنهایی ام گم شده.

 

دست هایم مانده به درگاه پنجره
صدایی آشکارا مرا می خواند
او رفت 
     
   منتظر چه هستی؟

روی برمی گردانم و خیره می شوم به آینه
کسی در آینه از من می پرسد
بی قراری باز؟              
              
      
بی تابی؟                                     
 

 

آری...
مرا دگر تابی نیست، قراری نیست

 

دوباره دلتنگم...
حتی بیشتر از گذشته ها
ولی این بار، دگر دلی برای شکسته شدن نمانده
و غروری برای به باد دادن نیز،

 

 

مرا به سرای آرامش نپذیرفت.
دیری نپایید که مرا از آن پیله کوچک شادمانی ام بیرون راند.

 دوباره در طوفان سرگردانم، دیگر پناهی نیست

 

 

                                                                                  مبینا


مبینا
پنجشنبه ٢٩ شهریور ۱۳۸٦
 

در را می‌بندم
چراغ را خاموش می‌کنم
پرده را می‌کشم
مدادم را پرت می‌کنم پشتِ تخت
تلفن را قطع می‌کنم
پتو را می‌کشم رویِ سرم

در تاریکی
یک جفت چشم آشنا نگاهم می‌کنند

 

وای خدای من
نگاهم رو ازش می گیرم
چند لحظه تمرکز می کنم
می خوام به هیچی فکر نکنم
موفق شدم
آره، به هیچی دیگه فکر نمی کنم به جز. . .
خیالم راحت شد که هنوز فراموشش نکردم.

 

به سختی مدادم رو از پشت تخت پیدا می کنم

 

 

مبینا


مبینا
پنجشنبه ٢٢ شهریور ۱۳۸٦
 

 

 

 

درک تنهایی و دلتنگی ام
یک دنیا صبر می خواهد و مهر

ای معنی سبز تمام حرف های ناگفته ام
تو را تا هنگامی که نفسی در سینه باشد
با همه وجود و با دستان خالی ام
می طلبم و در یاد خواهم داشت...

آسمان هم مهربانی نگاهت را وام گرفته از ترنم باران
اما دیدگان این همیشه بی تو، رفتن بارانی ات را هرگز تاب نخواهد آورد.

 

پس با دستانت، مهربانی زدودن اشکها را برایم به ضیافت بخوان
تا بگویم با این لبهای ترک خورده از عطش عشق،
تو را تا آن هنگام که جانی در بدن باشد
از خاطر نخواهم برد...

 

 

                                                                                مبینا

 

 


مبینا
جمعه ۱٦ شهریور ۱۳۸٦
 

خانه خراب تو شدم
به سوی من روانه شو
سجده به عشقت میزنم
منجی جاودانه شو


ای کوه پر غرور من
سنگ صبور تو منم
ای لحظه ساز عاشقی
عاشق با تو بودنم


روشنترین ستاره ام
می خواهمت می خواهمت
تو ماندگاری در دلم
می دانمت می دانمت


ای همه وجود من
نبود تو نبود من


مبینا
یکشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۸٦
 

روزی چند بار با خودم تکرار می کنم؛ 
یادم باشه دلخور نشم اگه یادش رفت به یادشم، یادم نره اگه یادش رفت دوستش دارم، محاله بتونم شاکی بشم چون هیچ دادگاهی نیست که به شکایتم رسیدگی کنه. اگر هم حتی یه آدم باحوصله و صبور بشینه به حرفام گوش کنه هیچ کسی رو محکوم نمی کنه جز قلب خودم...

بیچاره دلم!

بی گناه و بی اراده کشیده شد به راهی که هیچوقت حتی تو خواب هم
نمی دید اینهمه آشفتگی رو...
حتی اون کسی که دست دلم رو گرفت و با خودش برد(البته ناخواسته)، حالا نشسته کنار و می گه:
فراموش کردن بهترین راهه!

 

ولی نگرانم،

 

از اینکه همه چیز با هم بمیره؛ احساسم، قلبم، روحم، حتی این عقل لعنتی که داشتن بیش از حدش داره بعضی هارو به اوج می رسونه...
همونی که تو قله ی غروره، اگه احساس و قلب یه نفر رو بکشه هیچ مجازاتی نمیشه  ولی مطمئنم هیچ کسی تحسینش هم نخواهد کرد...

 

اینارو توی دفتر تنهاییم نوشتم که هی مرورش کنم؛
یادم نره . . .!
فراموش کنم . . .!
یادم نره . . .!
فراموش کنم . . .!

تو هم یادت نره که بالاتر از سیاهی دیگه رنگی نیست!!!

                                                                               مبینا

 

 

 


مبینا
پنجشنبه ٢۱ تیر ۱۳۸٦
 

 

همیشه فکر می کردم

ستاره نباشد اگر 

                   آسمان

آسمانگی اش نیست.

دانستم

          دیریست

نه ستاره در آسمان است 

                   نه آسمان آسمان است.

 

هیچ دری در انتهای این شب نیست

هیچ خسته به خسته راه نمی دهد

                            تا گذشتن از درگاه.

 

همیشه فکر می کردم

در اعماق دریا

               ستاره یی ست

با دسته ی ماهیان بازیگوشی

                         که رقصشان

هستی عاشقانه یی ست.

 

به تو می اندیشم
و آن ستاره ی دریایی را مرور می کنم.
از تو عبور می کنم
و در آغوش دریا می میرم...

 

 

 مبینا


مبینا
جمعه ۱ تیر ۱۳۸٦
 

تو نیستی

به تو تبریک می گویم

امروز هم نبودی که برایت

هدیه خریدم با چند شاخه گل

دوست داری بگیر

دوست نداری نگیر

 

یا دوست داری
مثل آینه مبهوت من باش
مبهوت من و دنیای کوچکم

 

 

فرقی نمی کند
باشی یا نباشی
من برایت جشن تولد گرفته ام...

 

 

 

 

 

 

 

 مبینا


مبینا
چهارشنبه ٢٦ اردیبهشت ۱۳۸٦
 

می خواهم

در باختن، در بردن، در زیستن و در مردن

شانه به شانه ات بیایم...

در فصلهای سرد؛ پایم را بر گودی جا پایت

بر مخمل برفها بگذارم...

و با حضور بهار

از مزرعه سبز دستانت برویم...

می خواهم

مینیاتور شریف خنده هایت

بالغ گفته هایت

درهجوم ثانیه شمار روزهای با تو بودن

باشم

و برگ برگ این تقویم

با تو به آخر برسد...

 

 

 

 

 

 

مبینا


مبینا
سه‌شنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸٦
 

همواره فکر می کنم چیستی برابر من کیستی؟
رودی
          که در تلاطم آن
                             نقش چهره ی من خراب می شود؟
برگی
         که سبز مانده به یک شاخه ی خشک

که با یک تلنگر باران
                     نقش بر آب می شود؟
چیستی؟
             نمی دانم!

اما دلم خوش است

که از یاد 
             نبرده ام آن نسیم را

که در هوای سنگین این کویر
                              خویشتن را از یاد نبرده است

 

 مبینا

 


مبینا
چهارشنبه ۱ فروردین ۱۳۸٦
 

 

 

 

.

آغاز سال ۱۳۸۶خورشیدی فرخنده باد.

 

 

 

 

ماه فروردین من هنوز عاشقتم

باغچه ها رنگین من هنوز عاشقتم

اردیبهشت،‌ خرداد، ماه تیر یا مرداد

میخونم با دل و جون، می خونم با فریاد

آره من عاشقتم، بیشتر از دیروزها، کم تر از فرداها

توی شهریور و مهر، که زمین فرش شده با برگ خزون

من برات قصه می گم، می گم بازم از دل و جون

ماه آبان و آذر می نویسم روی برفهای سفید

تا بشه قشنگترین نوشته با مروارید

دی و بهمن و اسفند من به عشقت پابند

روی تقویم می کشم صورتکی با لبخند

می رسه آخر سال می گذره این یک سال

می نویسم می خوامت از این جا تا مرز محال

آره من عاشقتم، عاشق تر از هر سال

 

 

 

 

 

 مبینا

 


مبینا
پنجشنبه ۱٠ اسفند ۱۳۸٥
 

پروردگارا ...

 

با بارانی ترین نگاهم به درگاه ملکوتی تو پناه میجویم ونام های مقدس تورا با ذره ذره وجودم تکرار میکنم: یانور... یانورالنور... یامنورالنور... یاکل نور...

 

عاشقانه تو را می خواهم وامید دارم که مرا بی اجابت نخواهی گذاشت...

 

 

 وجودم خسته از آزمون های دشوار توست... 

 

می گن صبر کوچیکت چهل ساله

 

وای از روزی که تو بخوای چهل سال صبوری کنی

 

و ما بنده های کم طاقت تو نتونیم دووم بیاریم...

 

خدای مهربونم خسته ام!

 

کی می دونه درون این چهره ی آروم من چی می گذره غیر از خودت...

 

من همونم؟

نه!

 

من دیگه حتی شب و روزت رو هم گم کردم.

 

فقط اینو می دونم که در سخت ترین و مهمترین جلسه ی آزمون تو قرار گرفتم؛

 

آره سخت ترینه چون که داری منو با عزیزانم با تکه های وجودم امتحان میکنی.

 

تو هم مثل یه معلم سخت گیر و دلسوز دست گذاشتی رو نقطه ضعفم...

 

از خودت می خوام که تو امتحانت دستم رو بگیری.

 

گله ای نیست ؛

 

تورا به خاطر داشته ها و نداشته ها و گرفته ها ستایش...

 

خدایا تو را تا ابد سپــــاس...

 

 

 

 

  مبینا 


مبینا
یکشنبه ٢٢ بهمن ۱۳۸٥
 

 

....

 

 

 

دنیا نگــه دار

 

 

می خوام پیاده شم…

 

 

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

                                                                          مبینا


مبینا
جمعه ۱۳ بهمن ۱۳۸٥
 

 

 

 

منتظر نباش
که شبی بشنوی از این دلبستگی های ساده، دل بریده ام.
که عزیز بارانی ام را،

در جاده ای جا گذاشتم یا در آسمان به ستاره ی دیگری سلام کردم؛
توقعی از تو ندارم اگر دوستم نداری،

درهمان دامنه ی دور دریا بمان هر جور تو راحتی.
ستاره ی من؛

همین سوسوی تو از آن سوی پرده ی دوری برای روشن کردن اتاق تنهاییم کافیست.
من که این جا کاری نمی کنم،

فقط گهگاه گمان دوست داشتنت را در دفترم حک می کنم.
همین
این کارهم که نور نمی خواهد.
می دانم که به حرفهایم می خندی...

  مبینا

 


مبینا
یکشنبه ۸ بهمن ۱۳۸٥
 

جایی که جای بودن من نیست،

تنها دلیل حضورم حضور همنفسی ست.

مائیم و این دل شیدا

                            که تنگ

        در آغوش آن

همیشه کسی ست.

 

 

نفرت از سرسرای خاموش تاریک می گذرد.

چیزی میان جذبه و ترس

                             در تو می ماند.

خیال اینکه در آنسوی پنجره شاید....

حضور لحظه ای سال مانندست.

نمی توان دانست:

چه فاصله یی ست

                        میان من و تو

فقط خیال اینکه به دیوار

نشسته پنجره شاید.

خیال می کنم

                       حضور تو را

که چون من و با من

                       در من،

خیال می کنم حضور پنجره یی را.

درون یکسره تاریک،

چه فرق می کند:

چگونه است

                چهره ات

صدای قلب تو اما بهانه یی ست،

که بدانم خیال می توانم کرد.

خیال اینکه همین سوی پنجره شاید....

                                                                     مبینا

 

 


مبینا
سه‌شنبه ۳ بهمن ۱۳۸٥
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

امشب هوا بارانی است.
امشب هوا بارانی است و من گریه نمی
کنم.
امشب هوا بارانی است و من

نه
من امشب می گریم
.
شاید دل گرفته
ام،همچو ابر بارانی
گشایشی از گریه شبانه بگیرد
.
شاید اشکهایم در میان قطرات
باران گم شود.
باران اشکهایم را می شوید
.
شاید هیچکس نفهمد که من گریسته
ام.
اما نه
تو حتماًمی فهمی
.
فردا که ببینمت،
صفای آسمان بهاری دلم را
خواهی دید
و به نمناکی هوای دلم پی خواهی برد
...

                         مبینا                                                     


مبینا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      Home    Archive    



 

 


دوستان

 

برنادت سوبیرو

سرزمین آبی

دختر بهار

آخرین وضعیت

تنها برای غرورم
معبد دل